:(

kadın çok hasta.. bir hastane odasında tadavi oluyor.. öyle sıkı sıkı tutunmuş ki hayata bırakmıyor hiç.. yanında eşinden başka kimsesi yok.. zaten eşininde ondan başka kimsesi yok.. birbirlerine yaslanmışlar.. hayatla savaşıyorlar..

evet,
evet hatırladım
küçük basit şeyler
yetiyor kederlenmeye..
ya mutluluğa?
-cahit zarifoğlu-

...

ayrıldı yolları
adam ağladı..
kadın çok üşüdü...

...

kimi aşklar bitmesi için yaşanır..
sen bunları hiç önemseme..
git gülümse başkalarına...
-küçük iskender-

yeniden...

uzun zaman oldu blog yazmayalı.. epey anı birikti.. diğer blogu kapattığımda aylardan hazirandı.. bir ayrılığın ardından yazmak belki de iyi gelecekti ama ben yazmadım.. biraz sessizlik belki de sözsüzlük en iyi ilaçtı o günlerde bana... ya da ben öyle sandım.. :) ara sıra defterime yazdım ama üç beş cümleyi geçmedi yazdıklarım... "geçecek, herşey geçecek.." yazmışım hep..
geçti mi sahi?
...
şimdilerde yeni bir heyecan var..
kimbilir belki yeniden........